Διαζύγιο

August2

Χωρίζουμε;

Ερώτηση που γίνεται όλο και πιο απλά και κάποιες φορές σχεδόν αβίαστα στα ζευγάρια…
“βλέπεις ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά μεταξύ μας….δεν είμαι καλά….δεν νοιώθω καλά…χρειάζομαι το χρόνο μου….θέλω να μείνω λίγο μόνος-η να σκεφτώ…”
Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινή ζωή μετατρέπουν πολύ συχνά την ζωή των ζευγαριών σ’ έναν αγώνα δρόμου, όπου ο χρόνος ουσιαστικής επικοινωνίας και οι δυνατότητες εξέλιξης της σχέσης μειώνονται δραστικά.
Οι ίδιοι οι σύντροφοι ή σύζυγοι “ξεχνούν”, αμελούν μέσα στην πολυάσχολη καθημερινότητα τους να φροντίσουν την ίδια τους τη σχέση: προέχουν τα παιδιά, η δουλειά, οι υποχρεώσεις… Εχουμε τη συνήθεια συχνά να θεωρούμε τον άλλο δεδομένο, κάτι σαν τους γονείς, που εκτός κι αν η μοίρα (ή όπως θέλει να το πει ο καθένας) μας τους στερήσει νωρίς, συχνά τους θεωρούμε σταθερούς, μόνιμους, σχεδόν παντοτινούς! Έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι δεν αλλάζει ο /η σύντροφός μας, είναι εκεί, είναι όπως ήταν και σκέφτεται όπως σκεφτόταν, συχνά παρά το γεγονός οτι εμείς οι ίδιοι έχουμε αλλάξει και ο τρόπος ζωής μας επίσης.
Επίσης, λόγω των οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικών αλλαγών που έχουν γίνει, με την πάροδο των γενεών φαίνεται πως οι νοοτροπίες έχουν εξελιχθεί. Για παράδειγμα, εκεί που μια γυναίκα παλαιότερης γενιάς δεν θα μπορούσε εύκολα να πάρει διαζύγιο, όχι μόνο για κοινωνικούς λόγους (οι οποίοι συχνά ήταν ισχυροί) αλλά και ουσιαστικά για λόγους επιβίωσης (έλλειψη οικονομικών πόρων, οικονομικής αυτονομίας), οι γυναίκες τώρα που στην πλειοψηφία εργάζονται (είτε λόγω προσωπικών φιλοδοξιών, είτε λόγω ανάγκης) δεν φοβούνται να πάρουν διαζύγιο και να διεκδικήσουν δικαιώματα. Αυτό βεβαία μπορεί να θεωρηθεί, εκτός απο θετικό (δίκαιη λύση για τη λύση ενός γάμου που δεν “ζει”, χωρίς ντροπή ή κοινωνική κατακραυγή), μπορεί να είναι και αρνητικό (“εύκολη” λύση, χωρίς ικανές προσπάθειες για τη βελτίωση της σχέσης του ζευγαριού).

Και τα παιδιά;

Έστω όμως ότι ένα ζευγάρι, για τους δικούς του λόγους, φτάνει στην δύσκολη απόφαση του διαζυγίου. Κι αν υπάρχουν παιδιά;
Τα παιδιά συνήθως καταλαβαίνουν ότι κάτι δεν πάει καλά. Κι αυτό σε οποιαδήποτε ηλικία. Η δυνατότητα έκφρασης αυτού που αντιλαμβάνονται είναι που διαφέρει απο ηλικία σε ηλικία. Έτσι, σε περίπτωση που οι γονείς είναι σίγουροι για την απόφασή τους (και όχι απλά απειλές για να κινήσουν το ενδιαφέρον του άλλου ή για να τροποποιήσουν κάποια συμπεριφορά του), οποιαδήποτε σχέση κι αν έχουν πλέον μεταξύ τους, θα πρέπει να το ανακοινώσουν στα παιδιά σαν δεδομένο και να τους προσφέρουν το έδαφος για να μπορέσουν να εκφράσουν τις απορίες τους αλλά βασικά τα συναισθήματα που προκύπτουν μετά από μια τέτοια ανακοίνωση.
Η ανασφάλεια και οι ενοχές σχετικά με τη δική τους εμπλοκή στην απόφαση των γονιών τους είναι συνήθως τα βασικότερα: ανασφάλεια σχετικά με τις αλλαγές που θα έρθουν, όχι τόσο στον πρακτικό τομέα (που είναι σημαντικότατες, όπως το με ποιόν θα μείνουν, πότε θα βλέπουν τον άλλο γονιό, πώς θα γίνει να έχουν δύο σπίτια, τι θα πουν οι φίλοι τους στο σχολείο και άλλα πολλά) αλλά ουσιαστικά στον συναισθηματικό (θα μ’ αγαπάει ο μπαμπάς αν δε με βλέπει κάθε μέρα; είναι κακιά η μαμά που θέλει να αλλάξουμε σπίτι; και το κυριότερο: τι δεν έκανα καλά και χωρίζουν; ήμουν άτακτος, δεν ήμουν καλός μαθητής, δεν είμαι αρκετά καλός, δεν αξίζει να με αγαπούν…)
Τα παιδιά συχνά ξεσπούν, γίνονται επιθετικά, θλιμμένα, διαταράσσεται η σχολική τους πρόοδος και γενικά εμφανίζουν διαφοροποιήσεις στη συμπεριφορά τους. Αυτό γίνεται εντονότερο όσο τα παιδιά δε γνωρίζουν τι έχει συμβεί και κυρίως τι θα τους συμβεί. Αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να κατέχουν λεπτομερώς τη διαμάχη μεταξύ των γονιών τους, δεν είναι ο ρόλος τους να διαλέξουν “πλευρά”, να κάνουν τον διαιτητή ή το “δεκανίκι” ενός εκ των δύο, ή χειρότερα και των δύο γονιών. Πρέπει να γνωρίζουν ότι η σχέση που υπήρχε μεταξύ των γονιών τους έχει αλλάξει και γι αυτό δεν μπορούν πλέον να συνυπάρξουν. Θα συνεχίζουν όμως να είναι γονείς τους, να τα αγαπούν και να τα υποστηρίζουν. Θα συνεχίζουν να συνεννοούνται και να υποστηρίζουν ο ένας τον άλλο όσον αφορά στο γονεικό τους ρόλο και στη στάση που πρέπει να κρατηθεί απέναντι στα παιδιά.
Πιό ανησυχητικά είναι τα πράγματα για τα παιδιά που κλείνονται στον εαυτό τους. Μέχρι ένα σημείο αυτό μπορεί να είναι απαραίτητο, για να συνειδητοποιήσουν τη “νέα τάξη πραγμάτων” αλλά τα παιδιά που δεν αντιδρούν καθόλου χρειάζονται βοήθεια για να το κάνουν. Είναι καλό να τους δοθεί το έδαφος να εκφράσουν τα οποιαδήποτε συναισθήματα μπορεί να προκύψουν κατά τη διάρκεια και μετά το χωρισμό. Χρειάζονται υπομονή και χρόνο.
Τέλος, σημαντικό είναι οι γονείς, ο καθένας απο την πλευρά του και οι δύο απο κοινού να κρατήσουν τις ισορροπίες. Τα παιδιά δεν είναι τρόπαια, δεν είναι μπαλάκια, δεν είναι δεκανίκια κανενός. Είναι μικροί άνθρωποι για τους οποίους φέρουμε την ευθύνη να μεγαλώσουν όσο καλύτερα γίνεται, εφόσον αποφασίσαμε να τα φέρουμε στον κόσμο. Ο φείλουμε να τα προστατέψουμε απο παρερμηνείες και σχόλια τρίτων (συγγενείς, φίλοι που, λόγω συναισθηματικής φόρτισης απόλυτα κατανοητής, μπορεί να πουν ή να κάνουν πράγματα που θα επηρρεάσουν τα παιδιά) αλλά και από το δικό μας συναισθηματικό φορτίο. Ένας γονιός που χωρίζει είναι φυσιολογικό να δυσκολεύεται και να μην είναι καλά. Μπορεί όμως αυτό να το εξηγήσει με απλά λόγια και να συνεχίσει την προσπάθεια του, χωρίς να επιβαρύνει τα παιδιά του. Τα παιδιά είναι κίνητρο, όχι συνυπεύθυνοι ή ενήλικες για να στηρίξουν. Γι αυτό υπάρχουν οι φίλοι, οι συγγενείς αλλά και οι επαγγελματίες.

Στην κατηγορία σχέσεις | Χωρίς σχόλια »
« Παλαιότερα

Βρείτε με μέσω skype

My status

Search engine optimization by SEO Design Solutions